အလွေနရာ ေျပာင္းၾကမယ္

-->

အလွေနရာ ေျပာင္းၾကမယ္

အရွင္ဥာဏိက

အသက္ေလးဆယ္အရြယ္ဆုုိတာ လူငယ္ေတြအတြက္ေတာ့ လူႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးေတြအတြက္ ေတာ့ အသက္ငါးဆယ္ဆုုိတာက လူငယ္ပါပဲ။ (ဗစ္တာ ဟူဂုုိ)

ဟုုိက္၊ သူ႔အလုုိအရဆုုိ ကုုိယ့္အရြယ္က ခုုမွ ခ်ာတိတ္မွ်သာ ရွိေသးသပ။ သုုိ႔ေပမယ့္ တကယ့္ခ်ာတိတ္ ေတြ ဘယ္လုုိမွ ေတြးဆလုုိ႔မရႏုုိင္တဲ့ ခြ်တ္ယြင္းခြ်တ္ေခ်ာ္မႈမ်ားကေတာ့ ခႏၶာကုုိယ္နဲ႔အျပည့္ျဖစ္လုုိ႔ေန ၿပီ။

အသိတစ္ေယာက္က ငယ္စဥ္ကတည္းက အသက္အပုိင္းအျခားလုိက္ အမွတ္မထင္ ဟုိနားဒီနားမွာ မွတ္တမ္းတင္ရုိက္ကူးလာတဲ့ သူ႔ဓာတ္ပုံေတြကုိ ပီကာစာဖုိင္နဲ႔ေပးပုိ႔ပါတယ္။ တစ္ကုိယ္ေတာ္ရုိက္ထား ပုံေတြကမ်ားေပမယ့္ ပုံေတြထဲမွာ မိတ္ေဆြငါးဦး စုေပါင္းရုိက္ထားတဲ့ ပုံႏွစ္ခုကိုထူးထူးျခားျခား အမွတ္ ျပဳမိလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ပုံကေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ႏုပ်ိဳစဥ္ကပုံနဲ႔ အရြယ္လတ္ပုိင္းျဖစ္တဲ့ လက္ရွိအရြယ္ပုံတစ္ပုံရယ္ပါ။ ပုံေတြကုိၾကည့္ၿပီး ဘယ္လုိထင္ျမင္သလဲလုိ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေလး မွတ္ ခ်က္ေပးပါဦးလုိ႔ သူကဆုိလုိက္ပါေသးတယ္။

သာမန္ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ ပုံေတြကုိၾကည့္ၿပီး အားမနာတမ္း မွတ္ခ်က္ေပးရမယ္ဆုိလ်င္ေတာ့ ပုုိပုုိသစ္လာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းပုံေတြက အေရာင္ေတြစုံ၊ ဓာတ္သားေတြ ပုိေကာင္းလာေပမယ့္ ဓာတ္ပုံရွင္ရဲ့ ရုုပ္ကေတာ့ ပုိပုိေဟာင္းႏြမ္းလာတယ္လုိ႔ ထင္ရပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေကာင္းထက္ အဆုိးေတြကသာ မ်ား လာတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္္။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳစဥ္ကပုံနဲ႔ ရင့္ေရာ္ကာမွ ရုိက္ကူးထားတဲ့ပုံေတြကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး ပုံသက္သက္ကုိသာၾကည့္လုိ႔ ေျပာရမယ္ဆုိလ်င္ ရင့္ေရာ္ရြယ္ရဲ့ပုံေတြက အားနည္းမႈမ်ားတာခ်ည္းပါပဲ။ ငယ္ရြယ္စဥ္က ျပည့္ၿဖိဳးမႈေတြ(ဝတာမဟုုတ္ပါ) ႏုုပ်ိဳလန္းဆန္းမႈေတြ၊ အပူကင္းစင္တဲ့မ်က္ႏွာေတြက ႀကီးကာမွရုုိက္ထားတဲ့ပုုံေတြထဲမွာ မေတြ႔ရေတာ့သလုုိ ခံစားမိတယ္။

သုိ႔ေပမယ့္ ဓာတ္ပုံပုိင္ရွင္ျဖစ္တဲ့ သူမွသာ တေျဖးေျဖး ႀကီးရင့္လာခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သူ႔ပုံေတြကုိ ေဝဖန္ခုိင္းတဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္းပဲ သူ႔လုိပဲ ႀကီးရင့္လာခဲ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႀကီးရင့္မႈနဲ႔အတူပါလာတဲ့ အသိတရား ခလုတ္က ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ထင္တဲ့အတုိင္း ေျပာလုိက္ဖုိ႔ ခြင့္မျပဳဘူးေလ။ အက်ိဳးမမ်ားႏုိင္ မယ့္ စိတ္အားငယ္ဖြယ္စကားေတြထက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာစကားကုိသာ ေျပာေပးရလ်င္ ပုိ ေကာင္းမွာပဲဆုိတဲ့ေတြးစိတ္က ေရွ႕ကေန ေနရာဝင္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြက္ သူ႔ပုံေတြကုိၾကည့္ၿပီး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရာေတြကုိ ၾကည့္ကာ ခ်ီးမြန္းစကားဆုိလုိက္ပါတယ္။

ႀကီးရင့္မႈနဲ႔အတူပါလာတဲ့ ရင့္က်က္မႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈစတဲ့ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြက ဓာတ္ပုုံထဲမွာ အထင္ အရွား ျမင္လုုိက္ရတယ္လုုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဓာတ္ပုုံမ်ားနဲ႔စပ္ၿပီး ခ်ီးမြန္းစကား ေျပာလုုိက္ၿပီး ဒီထက္ျပည့္စုံတဲ့ မွတ္ခ်က္ကုိေတာ့ အခ်ိန္ရလုိ႔ စာေရးခ်င္စိတ္ေပါက္တဲ့အခါမွာ ေပးပါဦးမယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူ႔ကုုိအဲဒီလုုိေျပာျဖစ္ခဲ့တာသည္ပင္ တစ္ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီ။ ဒီတစ္ႏွစ္နီးပါးအတြင္းမွာပင္ သူ႔ပုုံက ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းသြားေလမလဲ မသိ။ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာပင္လ်င္ ကုုိယ့္ရုုပ္အသြင္ ေတာ္ ေတာ္ေျပာင္းသြားတာကုုိေတာ့ ကုုိယ့္ကုုိယ္ကုုိ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ကုုိ သတိျပဳမိပါတယ္။ ရုုပ္အသြင္ ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔အတူ စိတ္အဆင္ပါ ေျပာင္းလဲႏုုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားဖုုိ႔ လုုိတယ္ဆုုိတဲ့အသိကုုိလည္း မၾကာ ခဏ သတိရမိတတ္ပါတယ္။

ရင့္ေရာ္ျခင္းေတြ တုိးလာတာနဲ႔အတူ ရင့္က်က္ျခင္းေတြတုိးလာတာ။ ဆံျဖဴျခင္းနဲ႔အတူ စိတ္ဓာတ္ျဖဴ ျခင္း။ ခြန္အားေတြ နည္းလာျခင္းနဲ႔အတူ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ အတၱေတြ မာန္မာနေတြပါနည္းလာ ျခင္းမ်ိဳးေတြကုိပါ အတူယူေဆာင္ႏုိင္မယ္ဆုိလ်င္ အုိျခင္းအဓိပၸါယ္က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ျပည့္ဝသြား ေလမလဲ။ အမ်ားစုေသာ အလုပ္ေတြကုိ ငယ္ရြယ္သူေတြ၊ ခြန္အားရွိသူေတြမွ လုပ္ႏုိင္မယ္ဆုိေပမယ့္ အရြယ္ရင့္မႈနဲ႔မွသာ ယူေဆာင္လုိ႔ရႏုိင္တဲ့ အခ်ိဳ႔အရာေတြအတြက္ ဘယ္လုိခြန္အားရွိတဲ့ လူငယ္ေတြမွ အရမယူႏုိင္တဲ့အလွေတြလည္း ေလာကထဲမွာ အမ်ားႀကီးပဲေလ။

ဘဝတစ္ခုုရလာလ်င္ ဘဝအတြက္လုုိအပ္တဲ့ သင္ယူေလ့လာစရာေတြက အမ်ားသားပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔ေလ့ လာသင္ယူစရာေတြဆုုိတာက တစ္ေန႔ထဲနဲ႔သင္လုုိ႔ရႏုုိင္တာမ်ိဳး မဟုုတ္ဘူးေလ။ ႏွစ္ေပါင္းတာရွည္ ေလ့ လာမွရႏုုိင္တာမ်ိဳး မဟုုတ္လား။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာသူတစ္ေယာက္အဖုုိ႔ ခုုလုုိႏွစ္ရွည္လမ်ားသင္ ယူေလ့လာမွရႏုုိင္တဲ့အရာမ်ားကုုိ သင္ယူခြင့္ရခဲ့ေလၿပီရယ္လုုိ႔ ဝမ္းေျမာက္ဂုုဏ္ယူႏုုိင္ပါတယ္။ အေတြ႔ အႀကဳံဆုုိတာ ဝယ္ယူလုုိ႔ မရႏုုိင္ဘူးလုုိ႔ ဆုုိတယ္ပဲ မဟုုတ္လား။

အုုိရြယ္တာကုုိ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔၊ လူတုုိင္းအုုိခ်င္လုုိ႔ အုုိခြင့္မရႏုုိင္ပါဘူးတဲ့။ ဟုုတ္တာေပါ့ေလ။ ၾကားေနျမင္ ေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာတင္ကုုိပဲ အုုိခြင့္မရရွာပဲ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဆုုံးပါးသြားၾကသူေတြ နည္းတာမွ မဟုုတ္တာ။ ကုုိယ့္အနီးဆုုံး အသုုိင္းအဝန္းအတြင္းမွာကုုိပဲ ကုုိယ့္ေအာက္ငယ္သူေတြ၊ ကုုိယ္နဲ႔ရြယ္တူ ေတြ ဆုုံးပါးသြားၾကတာ သိသိသာသာကုုိပဲ မ်ားေနၿပီ။‘ေမွ်ာ္လင့္မႈ အိပ္မက္ေတြေနရာမွာ စိတ္ပ်က္အား ငယ္မႈေတြနဲ႔ အစားမထုုိးေသးသမွ် သင္ မအုုိေသးပါဘူး’ လုုိ႔ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ခုုခုုအတြက္ မဆုုံးႏုုိင္တဲ့စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ကာေနဖုုိ႔လုုိမယ္ေပါ့။

ငယ္ရြယ္စဥ္က လုုပ္ႏုုိင္ခဲ့တဲ့အရာ၊ ရႏုုိင္ခဲ့တဲ့အရာေတြကုုိ ႀကီးရင့္လာတဲ့အခါ မရႏုုိင္ေတာ့ေကာင္းလား လုုိ႔ ငယ္ဘဝနဲ႔လက္ရွိႀကီးရင့္မႈကုုိ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့ေနဖုုိ႔ လုုိမ္ယ္မထင္ပါဘူး။ စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ေနျခင္းအတြက္လည္း ဘာေကာင္းက်ိဳးမွ ျဖစ္ႏုုိင္မယ္ မဟုုတ္ပါဘူး။ မႏုိင္ႏုိင္မဲ့အရာေတြကုိ မျဖစ္ႏုိင္မွန္းသိလ်က္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနတာထက္စာလ်င္ ယွင္ၿပိဳင္ႏုိင္လုိ႔ရတဲ့အရာေတြထဲက ကုိယ့္အတြက္ လည္း အေကာင္းျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးေတြအတြက္လည္း အေကာင္းခ်ည္းသာျဖစ္ေစမယ့္ အရာမ်ိးမွာ သာ ၿပိဳင္ဆုိင္ဖုိ႔ သင့္မယ္မဟုတ္္လား။

သူ႔ပုုံေတြကုုိျပၿပီး ကုုိယ့္ငယ္ရြယ္စဥ္က ဓာတ္ပုုံေတြကုုိလည္း ျပပါဦးလုုိ႔ ဆုုိပါေသးတယ္။ ကုုိယ့္မွာငယ္ ရြယ္စဥ္ပုုံဆုုိတာ မရွိဘူးေလ။ ဓာတ္ပုုံေတာင္မွ မွတ္မွတ္ရရ ၿမိဳ႔ကုုိေရာက္မွ စာေမးပြဲအတြက္ ဝင္ခြင့္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖုုိ႔လုုိလာမွ ပထမဆုုံး ဓာတ္ပုုံရုုိက္ဖူးတာ။ အဲဒီေတာ့ ကုုိယ္ဓာတ္ပုုံစရုုိက္ေတာ့ အသက္က တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ အဲဒီေနာက္မွာလည္း သူ႔လုုိအသက္အရြယ္အရ စီကာစဥ္ကာရုုိက္ျဖစ္တာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ သုုံးေလးႏွစ္ေနကာမွ တစ္ခါေတာင္ရုုိက္ခ်င္မွ ရုုိက္ျဖစ္တာ။ ဒီေတာ့ သက္တမ္းအရ မွတ္တမ္းပုုံက ဘယ္မွာရွိႏုုိင္မွာလဲ။

ဓာတ္ပုုံမွတ္တမ္းမရွိလုုိ႔ ငယ္စဥ္ပုုံနဲ႔လက္ရွိအရြယ္ပုုံေတြကုုိ ႏိႈင္းယွဥ္မၾကည့္ႏုုိင္ေပမယ့္ အရြယ္အတန္ ရလာမွ မွတ္တမ္းတင္ျဖစ္တဲ့ပုုံေတြနဲ႔ ခုုလက္ရွိအေနအထားပုုံေတြသည္ပင္လ်င္ ေတာ္ေတာ္ကြာျခား သြားၿပီ။ ဘယ္လုုိမွဖုုံးကြယ္လုုိ႔မရႏုုိင္တဲ့ ႀကီးရင့္မႈရဲ့ အရိပ္နိမိတ္ေတြက ခုုေနာက္ပုုိင္းရုုိက္ခဲ့တဲ့ပုုံေတြမွာ ပုုိမုုိထင္ရွားလာၿပီ။ တကယ္လုုိ႔သာ အျပင္မွာတကယ္ရွိေနတဲ့ ခႏၶာကုုိယ္ရဲ့အတြင္းအျပင္ အေနအထား အတုုိင္းသာ ဓာတ္ပုုံထဲမွာ ေပၚခဲ့မယ္ဆုုိလ်င္ေတာ့ ရုုိက္ထားတဲ့ပုုံေတြက တစ္ႏွစ္နဲ႔တစ္ႏွစ္ ပုုိမုုိလုုိ႔ပင္ ကြာျခားေပလိမ့္မယ္။ တကယ့္ခႏၶာကုုိယ္ရဲ့ခြ်တ္ယြင္းမႈက ဓာတ္ပုုံထဲမွာေတြ႔ရတဲ့ ေျပာင္းလဲလာမႈထက္ ပုုိမုုိတယ္ဆုုိတာ ကုုိယ္ကုုိယ္တုုိင္ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိေနေလၿပီ။

သုုိ႔ေပမယ့္ ႏုုပ်ိဳျခင္းနဲ႔အလွတရားဆုုိတာ ရုုပ္ခ်ည္းသက္သက္အေပၚမွာသာ မွီတည္ႏုုိင္မ်ိဳးမွ မဟုုတ္ပဲ ေလ။  “မ်က္ႏွာမွာ ေပၚလြင္ခဲ့တဲ့အလွတရားေတြကုုိ ႏွလုုံးသားဆီသုုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႔ေပးႏုုိင္မယ္ဆုုိလ်င္ သင္ ဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ အုုိမင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာႏုုိင္ပါဘူး” တဲ့။  ပ်ိဳရြယ္မႈေတြ၊ မ်က္ႏွာျပင္အလွ တရားေတြကုုိ ႏွလုုံးသားဆီ ေနရာေျပာင္းႏုုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာေပါ့။ ဒါဆုုိ ဘယ္ေသာအခါမွာမွ မအုုိႏုုိင္တဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီေပါ့။

“သစ္ပင္ရင့္လ်င္ မီးဆုုိက္လုုိ႔ ပုုိေကာင္းတယ္။ ႏွစ္ခ်ိဳ႔ဝုုိင္ဟာလည္း ပုုိေသာက္လုုိ႔ေကာင္းတယ္။ မိတ္ ေဆြေဟာင္းလ်င္လည္း ပုုိၿပီးယုုံၾကည္ရတယ္။ စာေရးဆရာအုုိရဲ့ စာဟာလည္း ပုုိၿပီးဖတ္သင့္တယ္’တဲ့။

ကဲ ဒီလုုိဆုုိေတာ့ကာ ဒီစာဟာျဖင့္ ဖတ္သင့္တဲ့စာတစ္ပုုဒ္ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ့။ ။

ခရီးသြားပါ

ခရီးသြားပါ

ကုုိယ့္အေၾကာင္းကုုိယ္ျပန္ျဖည့္ရတဲ့ မွတ္တမ္းမ်ားမွာ ကုုိယ္အႏွစ္သက္ဆုုံးနဲ႔ ကုုိယ္ဝါသနာပါရာဆုုိတဲ့ အကြက္မွာ စာေရးစာဖတ္လုုိ႔ အၿမဲတမ္းျဖည့္ေနက်။ မေျပာင္းလဲတဲ့အရာ။ အသက္အရြယ္ ေနရာ ေဒသနဲ႔ အခ်ိန္အခါအရ အျခားဝါသနာေတြ အႀကိဳက္ေတြသာ ေျပာင္းေကာင္းေျပာင္းသြားမယ္ စာေရးစာဖတ္တဲ့၀ါသနာကေတာ့ ခုုတုုိင္ မေျပာင္းမလဲ အၿမဲရွိေနေသးတဲ့အရာ။ ဒီဝါသနာဟာျဖင့္ ေနာင္မွာလည္း ေျပာင္းလဲသြားႏုုိင္မယ္ မဟုုတ္ဘူးလုုိ႔လည္း ယုုံၾကည္မိပါတယ္။

စာေရးစာဖတ္ရဲ့ေနာက္မွာ ကပ္ပါလာတဲ့ဝါသနာ၊ တစ္နည္းေျပာရလ်င္ ဒုုတိယအႏွစ္သက္ဆုုံးအရာက ေတာ့ ခရီး သြားျခင္းေပါ့။ ခရီးမ်ားသြားရမယ္ဆုုိလုုိ႔ကေတာ့ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး၊ စိတ္အားထက္ သန္စြာ။ အထူး သျဖင့္ေတာ့ သြားရမည့္ခရီးဟာ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ေနရာသစ္လည္းျဖစ္မယ္၊သြားမည့္ နရာက သစ္ပင္ေတာေတာင္ ပင္လယ္သမုုဒၵရာေတြနဲ႔ဆက္စပ္ေနၿပီး သဘာဝအလွေတြနဲ႔လည္း ျပည့္ လွ်မ္းေနတဲ့ေနရာမ်ိဳးျဖစ္မယ္ဆုုိလ်င္ေတာ့ ပုုိလုုိ႔ပင္တက္တက္ၾကြၾကြျဖစ္ေနတတ္တယ္။

အေတြ႔အႀကဳံအရေျပာရလ်င္ လူေတြဖန္တီးထားတဲ့ အံ့ဖြယ္ဘနန္းႀကီးေတြက ႏွစ္ႀကိမ္သုုံးႀကိမ္မွ် ေလာက္ဆုုိ ရုုိးသြားၿပီ။ သူတုုိ႔ဖန္တီးထားမႈအေပၚ ထပ္ဆင့္ကာပုုိမုုိၿပီး စိတ္ခံစားမႈအေရာင္လည္း ခ်ယ္ လုုိ႔မရ။ ရပ္တန္႔ေနတဲ့အလွေတြ။ သဘာဝအလွေတြကေတာ့ လူေတြဖန္တီးထားတဲ့အရာေတြလုုိ ရပ္ တန္႔ေနတဲ့အလွမ်ိဳး မဟုုတ္။ တစ္ႀကိမ္နဲ႔တစ္ႀကိမ္၊ တစ္ခ်ိန္နဲ႔တစ္ခ်ိန္၊ တစ္ရာသီနဲ႔တစ္ရာသီက မတူ။ ကုုိယ့္စိတ္ခံစားမႈအေပၚ မူတည္လုုိ႔ အလွကလည္း အနိမ့္အျမင့္၊ အတုုိးအေလ်ာ့၊ အၿမဲတမ္း ေျပာင္းေန တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆာင္း မွာေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာျဖစ္ေပမယ့္ ေႏြမွာေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္ ျပန္ေတာ့ အလွရသက တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုုံ၊ သစ္လြင္လတ္ဆတ္လုုိ႔။ အဲ ေႏြမွာေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာမ်ား ကလည္း မုုိးနဲ႔ေဆာင္းမွာ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုုံေျပာင္း လဲလုုိ႔ေနျပန္တယ္ေလ။ ေႏြမုုိးေဆာင္းေျပာင္းလဲမႈနဲ႔အတူ မေဟာင္းႏုုိင္တဲ့ အလွမ်ားနဲ႔ အစဥ္ထာဝရ သစ္လြင္စြာ ေ၀ဆာေနတတ္တာ။

စာေရးစာဖတ္နဲ႔ခရီးသြားရတာ ဝါသနာထုုံေပမယ့္ တခါခါမွာေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကုုိယ္ ႏွစ္သစ္တဲ့၊ ကုုိယ္ဝါသနာပါတဲ့အရာမ်ားကေန အတန္ၾကာၾကာ ကင္းကြာေနရတတ္တယ္။ ဝါသနာမပါ လွေသာ္လည္း မလႊဲမေရွာင္သာလုုိ႔ မျဖစ္မေနလုုပ္ေနရတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။ သုုိ႔ေပမယ့္ ပါလာတဲ့ဗီဇပုုိးက အဲဒီလုုိဝါသနာပါတဲ့အရာမ်ားနဲ႔ကင္းေနရတာကုုိ သေဘာက် မႏွစ္သက္ႏုုိင္ဖူးထင္ပါ ရဲ့။ စာေရးစာဖတ္ အတန္ၾကာၾကာ မလုုပ္ျဖစ္လ်င္၊ ခရီးတစ္ခုုခုု မသြားျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ရွည္ သြားလ်င္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုုခုုလုုိေနသလုုိမ်ိဳး ခံစားမိလာတတ္တယ္။

စာေလးေရး၊ စာေလးဖတ္၊ ေၾကာင့္ၾကမဲ့စြာ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေလးသြား၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးသာ ဘဝ ကုုိျဖတ္သန္း ခ်င္သူတစ္ဦးအဖုုိ႔ မလႊဲမေရွာင္သာ လုုပ္ရတဲ့အလုုပ္ေတြအတြက္ အခ်ိန္ေတြေပးေနရတာ၊ ကုုိယ့္ဝါသနာကုုိ ေနာက္မွာ ပုုိ႔ထားရတာ ဘယ္မွာေမြ႔ေပ်ာ္ဖြယ္ ျဖစ္ေကာင္းပါ့မလဲ။

စာမေရးျဖစ္ေပမယ့္ ခုုရက္ပုုိင္းမွာ စာအုုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုုိေတာ့ ဖတ္ျဖစ္လုုိိက္တယ္။ သုုိ႔ေပမယ့္ စာအုုပ္အနည္းငယ္ေလာက္ပဲ အဆုုံးထိဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစာအုုပ္ေတြကေတာ့ မဆုုံး ခဲ့ဘူး။ စာအုုပ္အလယ္ေလာက္ေရာက္မွ ဆက္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့တာမ်ိဳး။ သုုံးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳ႔ မွာ ရပ္သြားတာမ်ိဳး။ မဆုုံးတဲ့စာအုုပ္ေတြမွာ စာေရးသူေတြက ဘာေတြေျပာခ်င္တာလဲ၊ ဘာေတြေပးခ်င္ တာလဲဆုုိတာ တိတိက်က် မသိႏုုိင္ေတာ့။ စိတ္မအားလုုိ႔ မဆက္ျဖစ္တာ။ ကုုိယ္မအားလုုိ႔ မဆက္ႏုုိင္ တာ။ ေထြကာလီကာ အေၾကာင္းေပါင္းရယ္က မဆုုံးႏုုိင္စြာ။ တခါခါမွာေတာ့ ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတုုိ႔ ေဘာင္ဆုုိတဲ့အစား ကိစၥမ်ားေျမာင္ ရဟန္းေဘာင္လုုိ႔ေတာင္ ျပင္သင့္ေနၿပီထင္တယ္လုုိ႔ေတြးမိၿပီး ၿပဳံးမိ ပါေသးတယ္။

ခရီးသြားျခင္းအေၾကာင္းကုုိ စဥ္းစားမိတုုိင္း ျမတ္ဗုုဒၶရဲ့ “စရထ ဘိကၡေဝ စာရိကံ ဗဟုုဇနဟိတာယ၊ ေဒေသထ ဘိကၡေဝ ဓမၼံ” ‘ရဟန္းတုုိ႔ လူမ်ားစြာတုုိ႔အား အက်ိဳးမ်ားေစဖုုိ႔ရာ ခရီးထြက္ၾက။ ရဟန္းတို႕ ေရာက္ရာအရပ္တိုင္းမွာ အပိုအလိုမရွိ အမွားမရိွ တိက်ကုံလုံ အလံုးစံုေသာ သတၱဝါတို႔ကုုိ ဆင္းရဲကေန ထုုတ္ေဆာင္ႏုုိင္စြမ္းရွိတဲ့ တညီတည္းမွန္ တသားတည္း အက်ိဳးရိွေသာ ဓမၼကို ေဟာေျပာ သင္ျပၾက’ ဆုုိတဲ့ မိန္႔ေတာ္မူခ်က္ကုုိ ဦးစြာသတိရမိတတ္တယ္။ ဗုုဒၶကုုိယ္ေတာ္တုုိင္လည္းပဲ သတၱဝါတစ္ဦးဦး ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမယ္ဆုုိ တာ ျမင္ေတာ္မူလ်င္ ကုုိယ္ေတာ္တုုိင္ရဲ့ သက္ေတာ္ရြယ္ေတာ္နဲ႔ အခ်ိန္ အခါကုုိ ငဲ့ေတာ္မမူပဲ ၾကြေရာက္ကာ တရားေဒသနာမ်ားကုုိ ေဟာေျပာေလ့ရွိတာကုုိလည္း မွန္းေမွ်ာ္ ၾကည္ညိဳမိတယ္။

အျခားအျခားေသာခရီးသြားျခင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေရွးေရွးသူေဟာင္းစကားမ်ားလည္း ဦးေႏွာက္ထဲကုုိအစီအရီ ဝင္ ေရာက္လာပါတယ္။

“The world is a book and those who do not travel read only one page.”  စိန္႔ၾသဂတ္ စတင္းကေတာ့ “ကမၻာႀကီးက စာအုုပ္တစ္အုုပ္လုုိပဲ။ ဟုုိဟုုိဒီဒီ ခရီးမသြားဖူးဆုုိလ်င္ စာအုုပ္ရဲ့စာတစ္ မ်က္ႏွာေလာက္သာ ဖတ္သလုုိျဖစ္မယ္”ဆုုိေတာ့ ခရီးမသြားျဖစ္လ်င္ အဆုုံးထိတုုိင္ မဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုုပ္ ေတြလုုိ ကမၻာႀကီးက ဘာေတြေျပာလုုိတာလဲ၊ ဘာေတြေပးခ်င္တာလဲဆုုိတာ မသိႏုုိင္ျဖစ္ေလမလားလုုိ႔ စာတစ္အုုပ္နဲ႔ကမၻာႀကီးကုုိ ဆက္စပ္ကာေတြးမိပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ ခရီးသြားခ်င္ေနတဲ့ကုုိယ့္စိတ္ ကုုိ ပုုိမုုိၿပီးသြားျဖစ္ေအာင္ ကုုိယ့္အဆုုိကုုိယ္တင္ ကုုိယ့္ဟာကုုိ ျပန္ေထာက္ခံေနတာလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေလမလားေပါ့။

စူးစမ္းရွာေဖြသူဆုုိတာ အေတြ႔အႀကဳံသစ္ေတြ ေနရာသစ္ေတြ ေတြ႔ရရုုံမွ်နဲ႔ေတာ့ မလုုံေလာက္ေသးဘူး ေလ။ အဲဒီအေတြ႔အႀကဳံသစ္ ေနရာသစ္ေတြကုုိ ဘယ္လုုိရွဳျမင္တယ္၊ ဘယ္လုုိခံစားနားလည္တယ္၊ ဘယ္လုုိတုုံ႔ျပန္တယ္ ဆုုိတာအေပၚမွာလည္း မူတည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးတစ္ခုုကုုိသြားတုုိင္း ပကတိ မ်က္စိနဲ႔ပါမက စိတ္မ်က္ စိ၊ ႏွလုုံးသား မ်က္စိနဲ႔ပါ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္ေလ့ရွိပါတယ္။

ခရီးစဥ္တုုိင္း ခရီးစဥ္တုုိင္းမွာ ျမဳပ္ကြယ္ေနတဲ့ ပန္းတုုိင္ေတြဆုုိတာရွိတယ္ေလ။ ဒါဟာ ခရီးသြားသူ ကုုိယ္တုုိင္ ႀကိဳတင္မသိႏုုိင္တာလည္း ျဖစ္ႏုုိင္ပါတယ္။ ဒါဟာ အေကာင္းလည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ မေကာင္း တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္ေပါ့။ ခုုလုုိမသိႏုုိင္တာကုုိကပင္လ်င္ ခရီးသြားရျခင္းအတြက္ ပုုိမုုိစိတ္ဝင္စားဖြယ္ တစ္ခုုပါပဲ။

တရုုတ္ပညာရွိေလာင္ဇူးစကားအရဆုုိလ်င္ေတာ့ ‘ခရီးသြားေကာင္းတစ္ေယာက္ဆုုိတာ ဘယ္ကုုိသြား မယ္ဆုုိတာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳးမရွိသလုုိ ဘယ္အခ်ိန္မွာဘယ္ကုုိေရာက္မယ္ဆုုိတာ မ်ိဳးလည္း ရည္ရြယ္ ထားမႈမ်ိဳး မရွိရဘူး’တဲ့။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ခရီးသြားတာမ်ိဳးမဟုုတ္ပဲ တကယ့္ ခရီးသြားစစ္စစ္တစ္ဦးျဖစ္ဖုုိ႔ ဆိုုလ်င္ေတာ့ သူေျပာသလုုိျဖစ္ဖုုိ႔လုုိေပလိမ့္မယ္။ ေတြ႔ရာအိပ္၊ ႀကဳံရာလည္၊ ေရာက္ရာစား၊ ရရာစီး၊ အင္းဒီခရီးမ်ိဳးဆုုိ လ်င္ေတာ့ အေတာ္ကုုိေပါ့ပါးလြတ္လပ္ေပလိမ့္မပ။

ေရွးသူေတာ္ေကာင္းမ်ားကေျပာၾကတယ္။ သတၱဝါအားလုုံးဟာ သံသရာခရီးသြားေတြခ်ည္းသာတဲ့။ ဆုုံးစမထင္ တဲ့ခရီးကုုိ သြားေနၾကသူေတြခ်ည္းသာတဲ့။ သြားေနတဲ့သံသရာခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ နားခုုိ ရာ ဘုုံဘဝေလးေတြကုုိ လည္း သူသူကုုိယ္ကုုိယ္ပုုိင္ဆုုိင္ေနၾကပါတယ္။ ကုုိယ္နားခြင့္ႀကဳံတဲ့ေနရာ၊ လည္ ခြင့္ရတဲ့ေနရာေလးက ေကာင္း တဲ့ေနရာဌာန ေကာင္းတဲ့အသုုိင္းအဝုုိင္းမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းၿပီး မိတ္ ေကာင္းေဆြေကာင္းသူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ားနဲ ႔ေတြ႔ရလ်င္ျဖင့္ ခဏနားခုုိရာ လည္ပတ္စရာေနရာေလး ဟာ ၾကည္ႏူးစရာျဖစ္ေလမွာပ။

ေတြ႔ရႀကဳံရတဲ့ ဘုုံဘဝအေဆာက္အဦက ဒုုကၡစုုံျပြမ္းၿပီး ၾကမ္းထမ္းဖြယ္အတိျဖစ္မယ္ဆုုိလ်င္ေတာ့ လည္း လည္ပတ္ ခြင့္၊ နားေနခြင့္ရတဲ့ေနရာေလးက ေမာပမ္းၿငီးေငြ႔ဖြယ္ အားငယ္စိတ္ပ်က္ဖြယ္သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။

လူ႔ဘဝဆုုိတာ ရႏုုိင္ေရာက္ႏုုိင္ခဲတဲ့ေနရာ၊ အေရာင္အေသြးစုုံ၊ အလွေတြနဲ႔ ျပည့္စုုံလြန္းတဲ့ေနရာ၊ ေရြး ခ်ယ္စရာ၊နားခုုိစရာ၊ လည္ပတ္စရာေတြလည္း ေပါၾကြယ္တဲ့ေနရာ။ နားခြင့္လည္ခြင့္ရတဲ့ ဒီေနရာေလး ရဲ့အလွကုုိ အျပည့္အဝခံစားႏုုိင္ေစဖုုိ႔ကေတာ့ ခရီးသြားသူရဲ့ ဘဝအေပၚ ဘယ္လုုိျမင္တယ္၊  စိတ္ခံစားမႈ ဘယ္လုုိရွိတယ္၊ ဘဝအေပၚ ဘယ္လုုိတုုန္႔ျပန္သလဲဆုုိတဲ့အေပၚမွာသာ တည္ေပလိမ့္မယ္။

တရားခရီးထြက္ေနသူေတြအဖုုိ႔လည္း ခႏၶာကျပေနတဲ့သဘာဝတရားေတြက အဓိကမဟုုတ္ဖူးေလ ။ ျပေနတဲ့ သဘာဝတရားေတြကုုိ ဘယ္လုုိမ်က္စိိနဲ႔ၾကည့္မလဲ၊ ဘယ္လုုိခံစားၿပီး ဘယ္လုုိတုုန္႔ျပန္မလဲ ဆုုိတာကသာ ပုုိမုုိအေရးႀကီးေပလိမ့္မယ္။

ျမင္ျမင္သမွ် ဤ ေလာက၀ယ္

အလွတို႔ျဖင့္ ျခယ္သျဖင့္လည္း

ျမင္ခြင့္ရွိမွ ျမင္စြမ္းရသည္။

အလွဟူျငား ျမင္သည္ထားဦး

ခံစားသိတတ္ ခံယူတတ္မွ

က်ိဳးျမတ္ပီတိ ရင္၀ယ္ျငိ၏၊ (ေမာင္စြမ္းရည္)

ခရီးသြားပါ

စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ေပးႏုုိင္တဲ့ တစ္ေနရာ။

ခရီးသြားပါ

လတ္ဆတ္တဲ့ေလ ရွဴရွိဳက္ခြင့္ရႏုုိင္တဲ့ တစ္ေနရာ။

ခရီးသြားပါ

တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းတဲ့ တစ္ေနရာ။

ခရီးသြားပါ

စိတ္ႀကိဳက္စာ ေရးသီႏုုိင္တဲ့ တစ္ေနရာ။

ခရီးသြားပါ

ခ်စ္ေမတၱာတရားကုုိ အဆုုံးမဲ့ ျဖန္႔ေဝေပးႏုုိင္တဲ့ တစ္ေနရာ။

မဆုုံးေသးတဲ့ခရီးကုုိ သြားေနရသူေတြအဖုုိ႔ ပန္းတုုိင္မေရာက္သမွ်ေတာ့ ဆက္ၿပီးသာ ေလွ်ာက္ေနရဦး မယ္။ ေမာပမ္းလာလ်င္လည္း ခဏနားလုုိက္၊ ဆာေလာင္လာလ်င္လည္း နားကာစားလုုိက္။ ဘ၀ အတြက္ အခက္အခဲေတြ၊ သခၤန္းစာေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေတြဟာ ခရီးဆုံးပန္းတုုိင္ဆီကေန ရႏုုိင္ တာမ်ိဳးမဟုုတ္၊ သြားေနဆဲ ခရီးဆီကသာ ရႏုုိင္တာမ်ိဳးဆုုိတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိနားလည္ျခင္းနဲ႔ အတူေပါ့ေလ။ ။

အရွင္ဥာဏိကာဘိဝံသ

ကာလီဖုုိးနီးယားတကၠသုုိလ္

(မွတ္ခ်က္)

ရက္တုုိခရီးတစ္ခုုထြက္ဖုုိ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္အၿပီးမွာ ရုုတ္တရက္စာေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာလုုိ႔ ေရး ျဖစ္လုုိက္တဲ့ ဒီစာေလးဟာ ခရီးသြားတစ္ဦးဦးအတြက္ အက်ိဳးတစ္စုုံတစ္ရာ ျဖစ္ႏုုိင္ေကာင္းမယ္ ထင္ပါ ရဲ့။ ။

Invitation to Mudita Shwe Kyaung Htamene Pwe

Honoring Masoeyein Sayadaw U Yazadhamma

ေရႊဖေနာင့္ပုုိင္ရွင္

အရွင္ဥာဏိကာဘိဝံသ (ကာလီဖုုိးနီးယားတကၠသုုိလ္)

ဒီဇင္ဘာ ၃၊ ၂၀၁၂

အေမရိကမွာသီတင္းသုုံးေနၾကတဲ့ မစုုိးရိမ္တုုိက္သစ္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ တပည့္ေတြက  ဆရာေတာ္ ဘုုရားႀကီးပူေဇာ္ပြဲအတြက္ စာေတြအသီးသီး ေရးၿပီးသြားၾကၿပီ။ သူတုုိ႔ေတြက ကုုိယ္နဲ႔စာရင္ စာေရးတဲ့ အက်င့္ သိပ္မရွိၾကသူေတြ။ ကုုိယ္ကေတာ့ ဘာရယ္သာ မဟုုတ္တယ္။ ျပည္တြင္းက မဂၢဇင္းအခ်ိဳ႔၊ ဂ်ာနယ္အခ်ိဳ႔။ ျပည္ပက အင္တာ နက္အပါအဝင္ ဟုုိဟုုိဒီဒီ ျမန္မာမီဒီယာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဆာင္းပါးေတြ ကဗ်ာေတြ မျပတ္မျပတ္ ေရးေနတဲ့သူ။ ေရးၿပီးသားေဆာင္းပါးေတြကုုိ စုုေပါင္းၿပီး စာအုုပ္ထုုတ္ေဝခဲ့တာလည္း ေလးငါးအုုပ္ခန႔္ ရွိၿပီ။ ရွင္လူအၾကားမွာလည္း အတန္အသင့္ အသိအမွတ္ ျပဳခံရတဲ့ ကေလာင္ရွင္တစ္ဦးလုုိ႔ ေျပာလုုိ႔ရေနၿပီ။

ဒီေတာ့ ဒီလုုိသူတစ္ဦးက ႀကဳံေတာင့္ႀကဳံခဲ ကုုိယ္အလြန္ေလးစား ၾကည္ညိဳရတဲ့ဆရာရင္းတစ္ပါးရဲ့ သက္ ေတာ္ရွယ္ဆယ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ပူေဇာ္ပြဲအျဖစ္ တပည့္သစ္ေဟာင္းေတြက စုုေပါင္းျပဳလုုပ္ၾကမည့္ ပူေဇာ္ပြဲအတြက္ အမွတ္တရ ထုုတ္ေဝမည့္စာအုုပ္ထဲမွာ ပါဝင္ကာစာေရးဖုုိ႔ တက္တက္ ၾကြၾကြျဖစ္ေန ရမွာ။ အျခားတပည့္မ်ားရဲ့ေရွ့က ျဖစ္ေနရမွာ။ ခုုေတာ့ ဒီလုုိမဟုုတ္။ စာမူလက္ခံတဲ့ရက္ ကုုန္ခါနီးအထိ ေရးဖုုိ႔ မစႏုုိင္ေသးဘူး။

တကယ္ေတာ့ လက္နဲ႔ေရးတဲ့အထိ(အဲကြန္ျပဴတာနဲ႔ရုုိက္တဲ့အထိ)သာ မေရာက္တာ။ စိတ္နဲ႔ေတာ့ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရးၾကည့္ေနၿပီးသား။ သုုိ႔ေပမယ့္ အျခားအေၾကာင္းအရာေတြ ေရးရာမွာ စာေရးတာျမန္ တယ္လုုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ကုုိယ္က ကိုုယ္ေလးစားတဲ့ ကုုိယ့္ဆရာသမားအေၾကာင္း ေရးမယ္ဆုုိ ေတာ့ လက္က ခပ္တြန္႔တြန္႔။

မိတ္ေဆြတစ္ပါးကေတာ့ ‘သူေတာင္ေရးၿပီးေနၿပီ။ ေရးေတာ့ေလ’ လုုိ႔ ကုုိယ့္ကုုိေျပာပါတယ္။ သူ႔ကုုိေတာ့ ‘အဲေပါ့ေလ။ ဘာနာမည္မွ မရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ ဘာေရးေရး၊ ဘယ္လုုိေနေန၊ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း အေၾကာင္းမဟုုတ္ဖူးေပါ့’ လုုိ႔ ျပန္ေျပာလုုိက္တယ္။ ကုုိယ္ကေတာ့ နာမည္တစ္လုုံးနဲ႔ ေနသူဆုုိတဲ့ သေဘာေပါ့။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ကုုိေနာက္ၿပီး ေျပာခဲ့သလုုိ အမွန္တကယ္ကုုိယ္က နာမည္တစ္လုုံးနဲ႔ေနလုုိ႔ မေရးျဖစ္ ႏုုိင္ေသးတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ဂုုဏ္ႀကီးလြန္းလုုိ႔ နာမည္တစ္လုုံးနဲ႔ ေနေတာ္မူတဲ့ ကုုိယ့္ဆရာသမား အေၾကာင္းမုုိ႔ ေရးဖုုိ႔လက္တြန္႔ေနလုုိ႔ ၾကန္႔ၾကာေနရတာပါ။

ကုုိယ္ဘယ္ေလာက္ပဲေရးေရး။ ဆရာေတာ္ရဲ့ ဂုုဏ္ပင္လယ္သမုုဒၵရာမ်ားထဲက ဂုုဏ္ေရစက္ ေသးေသး ငယ္ငယ္ေလးမွ်ေလာက္ကုုိပင္လ်င္ ထင္ရွားေအာင္ ေဖာ္ႏုုိင္စြမ္းရွိမယ္ မဟုုတ္ဘူးဆုုိတာ ကုုိယ့္ကုုိယ္ ကုုိ သိေနတာေၾကာင့္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တပည့္ေတြ စုုေပါင္းပူေဇာ္ၾကမည့္ ထူးကဲတဲ့ဒီလုုိပြဲမ်ိဳးမွာ ကုုိယ့္ လက္ရာေလးတစ္ခုုမွ မပါလုုိက္ရဘူးဆုုိလ်င္ျဖင့္ တစ္သက္တာလုုံး ေနာင္တရလုုိ႔ဆုုံးမွာ မဟုုတ္ေတာ့ ဘူး။ ကုုိယ့္ဆရာရဲ့ အမွတ္တရ သက္တမ္းစာအုုပ္မွာ အုုတ္တစ္ခ်ပ္အဆင့္မဟုုတ္ခဲ့ေတာင္ သဲတစ္ပြင့္ မွ်ေလာက္ေတာ့ ပါကုုိပါဝင္ရမယ္ မဟုုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ မရဲတရဲနဲ႔ ကြ်ဲလွည္းစီးတဲ့သေဘာနဲ႔ ကုုိယ္ ေျပာခ်င္တဲ့ ဆရာေတာ့္အေၾကာင္း ဝင္ေျပာရပါတယ္။

ဆရာေတာ့့္ ဂုုဏ္မေျမာက္ခဲ့လ်င္ေတာင္မွ ‘ဒီငႏြား၊ ဖေနာင့္နဲ႔ ေပါက္လုုိက္ရ’ ရယ္လုုိ႔ ေရရြတ္ေတာ္မူရုုံ သာ ဆရာေတာ္ တတ္ႏုုိင္ေပလိမ့္မယ္။ ေရႊဖေနာင့္ေတာ္ကေတာ့ ကုုိယ့္ေခါင္းေပၚ က်ေရာက္ႏုုိင္ေတာ့ မယ္ မဟုုတ္ေပဘူးေလလုုိ႔ ကုုိယ့္ကုုိယ္ကုုိ အားေပးရင္းေပါ့။ ဟုုတ္တယ္ေလ။ ကုုိယ္က အေဝးတေန ရာမွာ ေရာက္ေနခဲ့ေလၿပီကုုိး။

တပည့္ေတြျပန္ဆုုံလုုိ႔ ဆရာေတာ့္အေၾကာင္းျပန္ေျပာရင္ ဆရာေတာ့္ဖေနာင့္အေၾကာင္းက မပါမၿပီး တဲ့အေၾကာင္းေလ။ ဆရာေတာ္က စာဆုုိစာအံလုုပ္ေနတဲ့ တပည့္ေတြေရွ႔မွာ စာအုုပ္တစ္အုုပ္ကုုိကုုိင္ ရင္း စႀကၤန္ေလွ်ာက္ေနေလ့ရွိတယ္။ ထူးျခားတာက တပည့္တစ္ပါးပါး စာဆုုိမွားေနၿပီဆုုိလ်င္ မွားေန တဲ့တပည့္နားမွာ ဆရာေတာ္က ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တာ။ ပါးလွတဲ့ဆရာေတာ့္နားက အမွားကုုိ ခ်က္ျခင္း သိရုုံမွ်မက သြားေနတဲ့ေျခေထာက္ကလဲ ‘ဒီငႏြား၊ ဖေနာင့္နဲ႔ေပါက္လုုိက္ရ’ လုုိ႔ ေျပာရင္း ေျပာတဲ့စကား မဆုုံးမီမွာပဲ ေရႊဖေနာင့္ေတာ္က ေခါင္းေပၚကုုိ က်လာေတာ့တာပါပဲ။

ဆရာေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္ရာမွာသာ ျမန္တာမဟုုတ္ဘူး။ ဖေနာင့္ေပါက္ရာမွာလည္း အလြန္ျမန္ ေတာ္မူပါတယ္။ ခံရတဲ့တပည့္က ကုုိယ့္အလွည့္မွာ ေမာ္မၾကည့္ဝ့ံေပမယ့္ သူမ်ားအလွည့္မွာ ေဘးနား က ေမာ္ၾကည့္လ်င္ျဖင့္ ႏႈတ္က ဒီငႏြားလုုိ႔ ေအာ္ေငါက္ေနေပမယ့္လည္း ဆရာေတာ့္ရဲ့ ၿပဳံးေနတဲ့ မ်က္ ႏွာကုုိ ျမင္ၾကရစၿမဲပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာေတာ္ရဲ့ ဖေနာင့္ကုုိေၾကာက္ေပမယ့္ ဒီအေၾကာက္ဟာ ခ်စ္ ေၾကာက္ရုုိေသျခင္းသာ ျဖစ္တယ္ဆုုိတာ တပည့္အားလုုံးက နားလည္ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေမာ္ၾကည့္တယ္ဆုုိေပမယ့္ မသိမသာပဲ ၾကည့္ၾကရတာပါ။ သိသိသာသာၾကည့္လုုိ႔ ဆရာေတာ္မိသြား လ်င္ျဖင့္ ‘ေအာင္မာ ဒီငႏြားက ကုုိယ့္စာကုုိၾကည့္တာ မဟုုတ္ဖူး’ ဆုုိၿပီး ဒုုတိယဖေနာင့္က ေမာ္ၾကည့္ သူေခါင္းေပၚကုုိ ေရာက္လာမွာ အေသအခ်ာပဲေလ။

ဆရာေတာ္နဲ႔တပည့္မ်ားအၾကား ခ်စ္ေၾကာက္ရုုိေသျဖစ္ေစတဲ့ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈရွိၾကတဲ့ ဆက္ ဆံေရးအေၾကာင္းအရာေတြက အမ်ားသားပါ။ ေျပာျပလုုိ႔ ကုုန္ႏုုိင္မယ္ မဟုုတ္သလုုိ ဆရာေတာ္အနီး အနား ဝပ္တြားကာ ပညာမဆည္းပူးဖူးသူမ်ားအေနနဲ႔လည္း အခ်ိဳ႔အရာမ်ားကုုိ နားလည္ႏုုိင္မယ္ မဟုုတ္ ပါဘူး။

ခုုဆုုိလ်င္ ဆရာေတာ္ဘုုရားရဲ့ ေရႊဖေနာင့္နဲ႔ ထုုဆစ္လုုိက္လုုိ႔ ထြက္ေပၚလာတဲ့တပည့္ေတြ ျမန္မာျပည္ တစ္ဝွမ္းမွာသာမက ကမၻာအရပ္ရပ္မွာပင္ က်ရာဝန္ထမ္း၊ ႏုုိင္ရာတာဝန္ယူေနၾကသူေတြ အေျမာက္ အမ်ားရွိေနၿပီ။ ဒီတပည့္ေတြဟာျဖင့္  “ေရႊဖေနာင့္ေအာက္က  ထြက္လာတဲ့ ေရႊတပည့္မ်ားေပါ့ဘုုရား” လုုိ႔ ေျပာမယ္ဆုုိလ်င္ “ေအာင္မာ၊ ေအာင္မာ၊ ဒီငႏြားက ၾကြားက ၾကြားေသး” လုုိ႔မ်ား ဆရာေတာ္က မိန္႔ ေတာ္မူေလ မလား။ မိန္႔ခဲ့မယ္ဆုုိလ်င္ေတာင္ ဆရာေတာ္ဘုုရားရဲ့ ႏႈတ္ဖ်ားကေတာ့ ၿပဳံးလုုိ႔သာေနမွာပါ။

ေျပာစရာရွိလာလ်င္ မ်က္ႏွာႀကီးငယ္ မေထာက္ပဲ အခ်က္က်က် ပုုိင္ပုုိင္ႏုုိင္ႏုုိင္ေျပာတဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ့ စကားမ်ားက တစ္ခြန္းဆုုိ ဆုုိသေလာက္ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုုရားမိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့ တန္ဖုုိးမျဖတ္ႏုုိင္တဲ့ၾသဝါဒေတြထဲမွာ မွတ္မွတ္သားသားအျဖစ္ခဲ့ဆုုံး ၾသဝါဒတစ္ခုုရွိတယ္။ ဒီၾသဝဒါဟာ ေနရာေဒသအသီးသီး နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ လူႀကီးတာဝန္ယူေနၾကသူေတြအတြက္ သတိစကားျဖစ္ သလုုိ အနာဂတ္မွာ လူႀကီးလုုပ္ၾကမည့္ သူ႔တပည့္ေတြအတြက္လည္း လမ္းညႊန္ခ်က္ျဖစ္တယ္လုုိ႔ ခံယူ တယ္။ ဒီၾသဝါဒဟာ ဘဝအတြက္ လမ္းညႊန္ခ်က္တစ္ခုု၊ စံတစ္ခုုလုုိ႔လည္း ဆုုိႏုုိင္ပါတယ္။

တခါက ဆရာေတာ္ထံေရာက္လာတဲ့ တုုိင္းအဆင့္ရွိပုုဂၢဳိလ္တစ္ဦးက သူတုုိ႔ပါတီရဲ့ သေဘာတရားေတြ ကုုိ ဆရာေတာ္ကုုိ  ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ သူုုတုုိ႔လမ္းစဥ္ဟာ ဘယ္လုုိေကာင္းမြန္ေၾကာင္း စသျဖင့္ လည္း ဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစာ ဆက္လက္ေလွ်ာက္ၾကားပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ၿပဳံးနားေထာင္ေနၿပီး

‘ေအး မင္းတုုိ႔ ပါတီရဲ့လမ္းစဥ္က ေကာင္းပါတယ္။ တကယ့္ကုုိယ္မွ ဘုုရားအေလာင္းလမ္းစဥ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလမ္းစဥ္ကိုု ဦးေဆာင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဆုုိတဲ့ေကာင္ေတြက ႏြားေလာင္း ေတြျဖစ္ေနတာ ခက္တယ္’ လုုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ေကာင္းလွပါတယ္လုုိ႔ ဆရာေတာ္ကုုိ ေလွ်ာက္ထား တဲ့ ပါတီႀကီးနဲ႔ လမ္းစဥ္ႀကီးလည္း ေနာက္ဆုုံးမွာ ၿပိဳလဲပ်က္စီးၿပီး အသံေတာင္မၾကား ခ်င္ေလာက္ ေအာင္ လူအမ်ားရဲ့မုုန္းတီးရြံရွာမုႈကုုိ ခံသြားရပါတယ္။

“စည္းကမ္းဆုုိတာ ေကာင္းရုုံနဲ႔ မၿပီးေသးဘူး။ အဲဒီစည္းကမ္းဟာ အမ်ားတကာ လုုိက္နာႏုုိင္ေလာက္တဲ့ စည္းကမ္းျဖစ္ဖုုိ႔လည္း လုုိတယ္”လုုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ တခ်ိဳ႔အသင္းအပင္းေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ စည္းကမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း ထုုတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႔စည္းကမ္းမ်ားဟာ အက်ိဳးမ်ားေရးအတြက္ထက္ ဟန္႔တားေရးဖက္ကုုိ ဦးတည္တဲ့စည္းကမ္းမ်ားလုုိ႔လည္း ဆုုိႏုုိင္ပါတယ္။ သုုိ႔ေပမယ့္ အဲဒီစည္းကမ္းေတြဟာ စာရြက္ေပၚမွာသာပဲေကာင္းတဲ့ စည္းကမ္းမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

စည္းကမ္းကုုိ ေရးဆြဲသူေတြေရာ။ ဦးစီးအေကာင္အေဖာ္သူေတြေရာ။ အဖြဲ႔ဝင္အမ်ားစုုေရာ လုုိက္နာဖုုိ႔ အခက္အခဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ လုုိက္နာဖုုိ႔ခက္ခဲတဲ့ စည္းကမ္းမ်ားကုုိ ျပဌာန္းထားတဲ့အခါမွာ အမ်ားစုု မလုုိက္နာႏုုိင္တာေၾကာင့္ စည္းကမ္းကုုိအမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ နည္းလမ္းမ်ားနဲ႔ ခ်ိဳးၾကရ ေဖာက္ၾကရပါတယ္။ ဒီအခါမ်ိဳးမွာ စည္းကမ္းခ်ိဳးေဖာက္ရသူမ်ားအေနႏွင့္ ကုုိယ့္ကုုိယ္ကုုိ အျပစ္က်ဴးလြန္သလုုိမ်ိဳး ခံစားရႏုုိင္ ပါတယ္။ စည္းကမ္းက မတရားမွန္းသိေပမယ့္ ျပဌာန္းထားတာက ရွိေနေလေတာ့ ခ်ိဳးေဖာက္ရသူမွာ ကုုိယ္အျပစ္လုုပ္တာ မဟုုတ္ဖူးလုုိ႔သိေနတာေတာင္မွ စိတ္ဓာတ္မလုုံၿခဳံသလုုိ ျဖစ္ရပါတယ္။ ေလာကမွာ အတၱႏုုဝါဒေဘးဆုုိတဲ႔ စိတ္မလုုံၿခဳံျခင္းေဘးဟာ အလြန္မွ စိတ္ကုုိရွဳပ္ေထြးေနာက္က်ဳေစပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကုုိယ္လုုပ္တဲ့အလုုပ္ဟာ ေကာင္းေသာလုုပ္ရပ္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ရဲရဲဝံ့ဝံ့လုုပ္ဖုုိ႔ အခက္အခဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ မရဲမဝံ့လုုပ္ရတဲ့အလုုပ္ဟာ ဘယ္မွာ အင္အားအျပည့္ ပါႏုုိင္ပါေတာ့မလဲ။ အင္အား အျပည့္မပါတဲ့သူေတြဆီကထြက္လာတဲ့ ရလဒ္ဟာ အေကာင္းဆုုံးအရာျဖစ္ႏုုိင္မယ္ မဟုုတ္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အမ်ားသူငါ လုုိက္နာဖုုိ႔ ခက္ခဲတဲ့ဥပေဒသေတြဟာ ေလာကတုုိးတက္ေရးမွာ အဟန္႔အတားျဖစ္ေနတတ္တာသာ မ်ားပါတယ္။

အခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း စည္းကမ္းေရးဆြဲသူေတြကုုိယ္တုုိင္ကုုိက ဒီေရးဆြဲတဲ့စည္းကမ္းဟာ အျခားသူေတြ အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။ သူတုုိ႔ကုုိယ္တုုိင္ လုုိက္နာဖုုိ႔ မဟုုတ္ဖူးလုုိ႔ သေဘာထားပုုံရပါတယ္။ ဥပေဒ အထက္မွာ ဥပေဒျပဌာန္းသုူမ်ားက အၿငိမ့္သားတက္ထုုိင္ေနၾကၿပီး ထင္တုုိင္းျခယ္လွယ္ေနၾကျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္ဆုုိးတာကေတာ့ ဒီလုုိဥပေဒမ်ိဳးကုုိ သုုံးခ်င္တဲ့ေနရာ၊ သုုံးလုုိတဲ့ေနရာမွာသာ သုုံးျခင္း ပဲျဖစ္တယ္။ လူမုုန္းမူသုုံး၊ လူခင္မူျပင္ ဥပေဒမ်ိဳးေတြဟာ ဒီလုုိေနရာမ်ားက ထြက္လာတတ္တာမ်ားပါ တယ္။

            စည္းကမ္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခ်ထားတဲ့ဆရာေေတာ္ရဲ့ မူတစ္ခုုဟာလည္း မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ ဆရာေတာ္တုုိက္ရုုိက္ကုုိင္တြယ္တဲ့ တပည့္မ်ားထဲက ငယ္-လတ္-ႀကီး စာသင္သားေတြ ဝါဆိုဦးေရာက္ တဲ့အခါ အာမခံ ၂-ပါး ရွာၾကရတယ္။ အာမခံ ၂-ပါးမရွိလွ်င္ တိုက္ထဲမွာ ဝါဆုုိခြင့္ မရွိပါဘူး။ ဆရာ ေတာ္ရဲ့ အုုပ္ခ်ဳပ္မႈက အဆင့္ဆင့္ အုုပ္ခ်ဳပ္မႈမ်ိဳးပါ။ ငယ္-လတ္-ႀကီး စာသင္သားမ်ားကို စာခ်တန္းႏွင့္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး စာခ်တန္းႏွင့္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားကိုေတာ့ နာယကဆရာေတာ္မ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ နာယက ဆရာေတာ္မ်ားကုုိေတာ့ မဟာနာယက ဆရာေတာ္ႀကီးက အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

အကယ္၍ ငယ္-လတ္-ႀကီး စာသင္သား တပါးပါး အျပစ္ရွိလုုိ႔ ႏွင္ထုတ္ဖုုိ႔လုုိလ်င္ စာခ်တန္းႏွင့္ စာခ် ဘုန္းႀကီးမ်ားက ႏွင္ထုတ္ပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ စာခ်တန္းႏွင့္ စာခ်ဘုန္းႀကီးတို႔ ႏွင္ထုတ္ထားတဲ့ ငယ္-လတ္-ႀကီး တပါးပါးကို နာယကဆရာေတာ္မ်ားႏွင့္ မဟာနာယက ဆရာေတာ္တို႔က ျပန္လည္ လက္ခံ ပိုင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ နည္းတူပါပဲ။ နာယကဆရာေတာ္မ်ား ႏွင္ထုတ္ထားတဲ့ ငယ္-လတ္-ႀကီး တစ္ပါးပါး ကိုလည္း မဟာနာယက ဆရာေတာ္က လက္ခံပိုင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ စာခ်တန္းမ်ားႏွင့္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားထဲမွ အာမခံေပးမည့္ပုဂၢိဳလ္ ရွိလွ်င္ေတာ့ ဆက္လက္၍ ေနထိုင္ခြင့္ေပးပါတယ္။ မဟာ နာယက ဆရာေတာ္ ႏွင္ထုတ္ထားတဲ့ တစ္ပါးပါးကုုိ စာခ်တန္းႏွင့္ နာယက ဆရာေတာ္တို႔က အာမခံ ေပးလွ်င္ ဆက္လက္ ေနထိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။

ဆုုိလုုိတာက ေအာက္အဆင့္က ႏွင္ထုတ္လုုိက္တဲ့သူကို အထက္အဆင့္ ဆရာေတာ္မ်ားက ဗီတို အာ ဏာျဖင့္ လက္ခံပိုင္ခြင့္ မရွိေပမယ့္ အထက္အဆင့္က ႏွင္ထုတ္ထားျပီးသား သူကိုေတာ့  ေအာက္ အဆင့္က အာမခံရလွ်င္ ဆက္လက္ၿပီး ေနထိုင္ခြင့္ ရွိတယ္ဆုုိတဲ့သေဘာပါ။ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ တစ္ဦးဦး က အာဏာရွင္ဆန္မွာမ်ိဳးကုုိ အေကာင္းဆုုံးကာကြယ္ေပးထားတဲ့ သေဘာပါ။ ကရုုဏာနဲ႔ပညာ မွ်တစြာ စီစဥ္ထားတဲ့ ဥပေဒသလုုိ႔လည္း ဆုုိႏုုိင္ပါတယ္။

၂၀၁၁ ခုု ဇူလုုိင္လက ကုုိယ့္ရဲ့ မုုဒိတာေရႊေက်ာင္းကုုိ ကုုိယ္အလြန္ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ကုုိယ့္ဆရာ သမားအရင္း ေရာက္ခုုိက္ ဖြင့္လွစ္ႏုုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္လည္း အလြန္ဝမ္းေျမာက္မိတယ္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ခါနီး ၂ ရက္အလုုိမွာပဲ မုုိင္ေပါင္း သုုံးေထာင္နီးပါးေဝးတဲ့ အေမရိကန္ အေရွ့ဖက္ အတၱလန္တိတ္ ကမ္းေျခကေန အေနာက္ဖက္ျခမ္း ပစိဖိတ္ကမ္းေျခမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသစ္ဖြင့္ပြဲကုုိ အပင္ပမ္းခံကာ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမွင့္ ေပးတဲ့အတြက္ တပည့္ေတြအေပၚမွာ သနားကရုုဏာႀကီးေတာ္မူတဲ့ ဆရာေတာ့္ စိတ္ထားကုုိလည္း ၾကည္ညိဳအားက်ျဖစ္မိတယ္။ ကုုိယ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္လုုိမွ မေမ့ေပ်ာက္ႏုုိင္မယ့္ မွတ္တုုိင္တစ္ခုုေပါ့။

စာမ်ားမ်ား မေရးေပမယ့္ ဆရာေတာ္ဘုုရားေရးသားခဲ့တဲ့ မစိုုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုုရားႀကီး ဘဒၵႏၲသူရိယာ ဘိဝံသ ေထရုုပတၱိကထာကေတာ့ တစ္အုုပ္ဆုုိ ဆုုိသေလာက္ ပညာရွင္အမ်ားရဲ့ ခ်ီးက်ဴးအေလးထား မႈကုုိ ခံရပါတယ္။ ဒီစာအုုပ္ဟာ ဆရာေတာ္ဘုုရားႀကီး ေထရုုပတၱိကထာဆုုိေပမယ့္ မစုုိးရိမ္သမုုိင္းလုုိ႔ ေျပာလုုိ႔ရေလာက္ေအာင္ မွတ္သားဖြယ္ေတြ၊ အတုုယူဖြယ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ့ေရး သားနည္းက ရွင္းလင္းသလုုိ ေရးဟန္ကလည္း အေၾကာင္းအရာအခ်က္အလက္ေပၚမွာ တုုိက္ရုုိက္ ဆန္တဲ့နည္းကုုိသုုံးကာ တင္ျပထားပါတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ့ ဒီစာတစ္အုုပ္ကပဲ စာေရးလုုိတဲ့ ကုုိယ့္အတြက္ တြန္းအားေကာင္းေကာင္း ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ သုုိ႔ေပမယ့္ ေတြးရတာေပ်ာ္တဲ့သူမုုိ႔လားေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ တုုိက္ရုုိက္ရွင္းရွင္း ေရးသားထားတဲ့ ဆရာ ေတာ္ရဲ့စာကုုိဖတ္ခဲ့တာေတာင္ နားနားၿပီး စဥ္းစားကာ အေတြးမ်ားနဲ႔ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၁ ခုု ပထမအေခါက္ ဆရာေတာ္ဘုုရား အေမရိကကုုိၾကြေတာ့ အေတြးအျမင္မွာ ကုုိယ္ ေရးခဲ့တဲ့ေဆာင္းပါးမ်ားကုုိ ဆရာေတာ္ဖတ္ဖုုိ႔ ကပ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က သူ႔တပည့္ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကုုိဖတ္ၿပီး “မင္းစာေတြက အေတြးအေခၚေတြ သိပ္မ်ားလြန္းတယ္ကြ”လုုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ ဒုုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ၂၀၁၁ ခုုမွာ ဆရာေတာ္အေမရိကကုုိ ေရာက္တဲ့အခါမွလည္း ကိုုယ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကုုိ ဆရာေတာ္က စိတ္ပါဝင္စားစြာ ဖတ္ပါတယ္။

(၁၂) ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာၾကာ အေမရိကမွာ ေနထုုိင္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကုုိျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္အထံ အဖူးေျမာ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ “မင္းစာေတြက အေတြးအေခၚေတြ မ်ားလြန္းတယ္ကြ” လုုိ႔ ဆရာေတာ္က မိန္႔ျပန္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးတုုိင္းမွာ အေတြးအေခၚတစ္ခုုခုုကုုိသာမက ရသတစ္ခုုခုုကုုိပါ ေပးႏုုိင္ေအာင္ ထည့္ကာေရးေလ့ရွိတဲ့ ကုုိယ့္စာေတြအစား ပုုိၿပီးသိလြယ္ေအာင္ တုုိက္ရုုိက္ၾကၾက ရုုိးရုုိးရွင္းရွင္း ေရး သားဖုုိ႔ မိန္႔လုုိတာျဖစ္မယ္လုုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ကုုိယ့္လုုိ သာမန္တပည့္တစ္ပါး ေရးတဲ့စာကုုိ အခြင္သင့္တုုိင္း အထူးဂရုုျပဳ ဖတ္တာေၾကာင့္ ေက်နပ္ ဂုုဏ္ယူမိပါတယ္။ ကုုိယ္ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့ ကုုိယ့္ဆရာက ကုုိယ့္စာကုုိဖတ္တာသိရတဲ့ တပည့္ တစ္ပါးရဲ့ ၾကည္ႏူးေက်နပ္မႈမ်ိဳးက မ်ားျပားလွတဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ့တပည့္ေတြအၾကား တပည့္အနည္း ငယ္ေလာက္သာ ရရွိႏုုိင္မယ့္ အခြင့္အလမ္းမ်ိဳး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခုုတည္းနဲ႔ကုုိပဲ ဆရာေတာ္ ရဲ့ သက္ေတာ္ရွစ္ဆယ္ျပည့္စာအုုပ္မွာ စာတစ္ပုုဒ္နဲ႔ပူေဇာ္ဖုုိ႔ သင့္လွၿပီ မဟုုတ္လား။

ဆရာေတာ္ဘုုရားကေတာ့ သူ႔ရဲ့တပည့္ေရးတဲ့စာကုုိ အေတြးအေခၚေတြမ်ားေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျပဳပါ တယ္။ ကုုိယ္ကေတာ့ ခုုလုုိေတြးေခၚေျမာ္ျမင္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာေတာ္ ဘုုရားကုုိ အလြန္မွပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

ဆရာ့ဂုုဏ္ဂုုဏ္ရည္ကုုိ ေမွ်ာ္မွန္းဦးညြတ္လုုိ႔ သင္ၾကားပုုိ႔ခ် ေဟာၾကား ေရးသားရင္း က်န္ရွိသက္တမ္း အတြင္း မေမာပမ္းႏုုိင္စြာသာလ်င္ပဲ သာသနာခရီးကုုိ ဆက္လုုိ႔ေနပါဦးမယ္။ ဒါသည္ပင္လ်င္ ဆရာ ေတာ္ေက်းဇူးကုုိ အေကာင္းဆုုံးေပးဆပ္ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္လုုိ႔လည္း ယုုံၾကည္မိပါတယ္။ ။

ဆရာေတာ္ဘုုရား ဖေနာင့္အစုုံကုုိ ၾကည္ယုုံဦးခုုိက္လ်က္

တပည့္ ဥာဏိက

အရွင္ဥာဏိကာဘိဝံသ

မုုဒိတာေရႊေက်ာင္း

27695 Leidig Ct., Hayward, CA 94544, USA

ashinlay@gmail.com                       

မုုဒိတာေရႊေက်ာင္း စာၾကည့္တိုုက္ ဖြင့္ပြဲ ဆန္ဖရန္ေဘးဧရိယာ၊ ေဟး၀ဒ္ျမိဳ႔နယ္မွာ က်င္းပ

မုုဒိတာေရႊေက်ာင္း စာၾကည့္တိုုက္ ဖြင့္ပြဲ ဆန္ဖရန္ေဘးဧရိယာ၊ ေဟး၀ဒ္ျမိဳ႔နယ္မွာ က်င္းပ

မိုုးမခဓာတ္ပုုံသတင္း၊ (Photos by SFBC Facebook)၊ ႏိုု၀င္ဘာ ၂၆၊ ၂၀၁၂

            အရွင္ဥာဏိကာဘိ၀ံသ ေက်ာင္းထိုုင္သီတင္းသုုံးေသာ မုုဒိတာေရႊေက်ာင္းတြင္ ျမန္မာမိသားစုုမ်ားအတြက္ ျမန္မာစာၾကည့္တိုုက္ဖြင့္လွစ္ပြဲကိုု ယမန္ေန႔ညေနက ေဟး၀ဒ္ျမိဳ႔ ေက်ာင္းတည္ေနရာတြင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။

            ဆရာေတာ္ကိုုယ္တိုုင္ စုုေဆာင္းထားေသာ ျမန္မာစာအုုပ္မ်ား၊ ဘာသာေရးစာအုုပ္မ်ားႏွင့္ အမ်ားသူငွာတိုု႔ ၀ိုုင္း၀န္းလွဴဒါန္းေသာ စာအုုပ္မ်ား စာနယ္ဇင္းမ်ား စုုစုုေပါင္း ၁၃၀၀ နီးပါးျဖင့္ အဆိုုပါ ျမန္မာစာၾကည့္တိုုက္ကိုု ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းထူေထာင္ျပီး ၁ ႏွစ္ အၾကာတြင္ ဖြင့္လွစ္ႏိုုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္က ရပ္နီး ရပ္ေ၀းက ျမန္မာစာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ရည္ညႊန္းစရာ၊ အားကိုုးစရာ ျဖစ္ေစမည့္ စာၾကည္တိုုက္၊ စာဖတ္ခန္းတခုု ျဖစ္လာေအာင္၊ ျမန္မာစာဖတ္သူ အမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ၾကိဳးစားသြားမည္ဟုု ေျပာၾကားသည္။

            ေဘးဧရိယာသိုု႔ စာေပေဟာေျပာပြဲအစီအစဥ္ျဖင့္ ေရာက္ရွိေနေသာ စာေရးဆရာ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သည့္ ကံထြန္းသစ္၊ ေမာင္စြမ္းရည္ႏွင့္ ေနဘုုန္းလတ္တိုု႔ ေရာက္ရွိေနခုုိက္ အဆိုုပါ စာၾကည့္တိုုက္ကိုု အမွတ္တရ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ 

မုုဒိတာေရႊေက်ာင္း ျမန္မာစာၾကည့္တိုုက္ဖြင့္ပြဲသိုု႔ ျမန္မာစာဖတ္သူ ျမန္မာမိသားစုု ၄၀ ေက်ာ္ တက္ေရာက္ၾကသည္။ စာအုုပ္စာတမ္းႏွင့္ စာၾကည့္တိုုက္အတြက္ လွဴဒါန္းကူညီမႈမ်ား ျပဳလုုပ္ၾကသည္ကိုု ေတြ႔ရသည္။ ဧည့္သည္ေတာ္ စာေရးဆရာမ်ားက စာၾကည့္တိုုက္ဖြင့္ပြဲတြင္ အမွတ္တရစကားမ်ား ေျပာၾကားၾကျပီး စာၾကည့္တိုုက္မ်ားသည္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အေရးပါပုုံ၊ စာၾကည့္တိုုက္မ်ား တည့္တံ့ထိန္းသိမ္းေရး အားေပးေဆာင္ရြက္ၾကရန္၊ ျမန္မာစာဖတ္သူမ်ား ထြန္းကားေရး ႏိႈးေဆာ္ၾကရန္ တိုုက္တြန္းသြားသည္။

            မုုဒိတာေရႊေက်ာင္းစာၾကည့္တိုုက္၏ စာအုုပ္ကတ္တေလာက္သြင္းျခင္း၊ အသင္း၀င္မ်ား ျပဳလုုပ္ျခင္း၊ စာအုုပ္ငွားယမ္းျခင္းတိုု႔ကိုု အင္တာနက္အေျချပဳ စာၾကည့္တုုိက္စနစ္ျဖင့္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ Openbiblo Open Source အေျခခံစာၾကည္တိုုက္စနစ္၊ ဘားကုုတ္မွတ္စက္၊ ပုုံႏွိပ္ပရင္တာတိုု႔ကိုု San Francisco Burmese Community Organizers & Volunteers တိုု႔က ၀ိုုင္း၀န္း စီစဥ္ျပီး လုုပ္အားေပး ေစတနာ့၀န္ထမ္းတိုု႔ျဖင့္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့သည္ဟုု ဆိုုသည္။ ဆရာေတာ္၏ မုုဒိတာေရႊေက်ာင္းစာၾကည့္တိုုက္တြင္ စာအုုပ္ငွားယမ္းလိုုသူမ်ားက စာၾကည့္တိုုက္အသင္း၀င္ၾကရန္ လိုုအပ္ျပီး ၀င္ေၾကးမွာ အခမဲ့ျဖစ္သည္။ စာၾကည့္တိုုက္ အသုုံးျပဳျခင္း၊ လည္ပတ္မႈႏွင့္ စည္းကမ္းစည္းမ်ဥ္းမ်ားကိုု စာအုုပ္ငွားယမ္းသူမ်ားေပၚမူတည္ျပီး သတ္မွတ္ ထုုတ္ျပန္သြားမည္ဟုု ဆိုုသည္။

            စာၾကည့္တုုိက္ဖြင့္ပြဲသိုု႔ Shwe Video အဖြဲ႔က မွတ္တမ္းရုုပ္သံ လာေရာက္ ရိုုက္ကူးေပးခဲ့သည္။

            (Photo Credit – San Francisco Burmese Community Organizers – Facebook http://facebook.com/BurmeseSF )