Wednesday, November 12, 2014

ေနာင္တကင္းရာ


အရွင္ဥာဏိကာဘိဝံသ
(ကာလီဖုုိးနီးယားတကၠသုုိ္လ္)

ၿပီးခဲ့တဲ့သီတင္းပတ္ထဲတုုံးက ေက်ာင္းကုုိ အဖုုိးအုုိႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာၾကတယ္။ ရွစ္ဆယ္နဲ႔ကုုိးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ အဖုုိးေတြ။ သူတုုိ႔သားသမီးမ်ားက ေက်ာင္းကုုိေရာက္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ တမင္တကူးတက လုုိက္ပုုိ႔ၾကတာ။ သူတုုိ႔ခ်ည္းပဲဆုုိရင္ေတာ့ ေက်ာင္းကုုိေရာက္ႏုုိင္ၾကေတာ့မယ္ မဟုုတ္။ ဟုုိနားဒီနားေတာင္ ေလွ်ာက္ႏုုိင္ဖုုိ႔ခက္ခဲၾကမည့္ အေနအထား။ လမ္းသြားတာေတာင္မွပဲ အတြဲအကူနဲ႔ေလွ်ာက္ၾကရရွာတာ။ ရုုပ္ပုုိင္းဆုုိင္ရာ ခြန္အားေတြလည္း ေလ်ာ့ပါးၾကသလုုိ စိတ္ပုုိင္းဆုုိင္ရာ မွတ္ဥာဏ္မ်ားလည္း အားနည္းၾကတဲ့အရြယ္။ အသက္အရြယ္မ်ားက ႀကီးမားၾကေပမယ့္ ခြန္အားမ်ားကေတာ့ ကေလးငယ္ငယ္အရြယ္။



သူတုုိ႔ေတြကုုိျမင္ေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေျပာျပဖုုိ႔ခက္တဲ့ေဝဒနာတစ္ခုု ခံစားရတယ္။ အသက္မေသလုုိ႔ အသက္ရွည္ရွည္ေနရဦးမယ္ဆုုိရင္ျဖင့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီလုုိအေျခအေနမ်ိဳးက ကုုိယ့္ဆီကုုိလည္း ေရာက္လာဦးမွာ။ အဲဒီအခ်ိန္အခါေရာက္လာခဲ့ရင္ျဖင့္ဆုုိတဲ့အေတြးက စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ျဖစ္သလုုိလည္း ခံစားရတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒါေတြက ေရွာင္လႊဲလုုိ႔ရႏိုုင္တာမ်ိဳးမွ မဟုုတ္တာ။ မၾကာမီက ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္းေျပာဖူးသလုုိ “မင္း မအုုိခ်င္ဘူးလား၊ မအုုိခ်င္ မအုုိပဲေနလုုိ႔ရတယ္။ မင္းအေမဝမ္းထဲက အူဝဲ ဂဲဆုုိၿပီးထြက္ထြက္ျခင္း ေဒါက္ ကနဲဆုုိ ေကာက္ေသလုုိက္၊ ဒါဆုုိရင္ေတာ့ အုုိစရာ လုုိေတာ့မယ္ မဟုုတ္ဖူး” ဆုုိတဲ့စကားလုုိပါပဲ။ မအုုိခ်င္ဖူးဆုုိရင္ျဖင့္ ငယ္ငယ္နဲ႔ေသဖုုိ႔ပဲရွိတယ္။ ဒါေတာင္ တကယ့္တရားသေဘာအရဆုုိရင္ျဖင့္ အခုုိက္အတန္႔မွ်ေတာ့ အုုိျခင္းဆုုိတာနဲ႔ ေတြ႔လုုိက္ရဦးမွာပါ။ ဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းပဲ ေျပာခဲ့တာပါပဲ။ တစ္ခုု မေပး၊ တစ္ခုု မရ၊ လူ႔ဘဝတဲ့။ တစ္ခုုခုုကုုိ လုုိခ်င္တယ္ဆုုိရင္ျဖင့္ အျခားတစ္ခုုကုုိ ေပးဆပ္ရမွာေတာ့ ဓမၼတာပါပဲေလ။

အသက္ရွည္ရွည္ေနလုုိတယ္ဆုုိရင္ျဖင့္ အုုိျခင္းဆုုိတာေတြ၊ နာျခင္းဆုုိတာေတြက ေတြ႔ကုုိေတြ႔ရမွာ မလြဲပါဘူး။ ခုုလုုိ အုုိသူေတြကုုိေတြ႔ရေတာ့ ငယ္ငယ္က ရခဲ့ဘူးတဲ့ ဆရာႀကီးမင္းသုုဝဏ္ရဲ့ ကဗ်ာေလးက စိတ္ထဲေပၚလာတယ္။

ေနာင္တသံသရာ
=========
ႀကံမိမွား၍
တရားေနာင္တ၊ ေနျခည္ပသို႔
ရခဲ႔သည္လည္း မ်ားခဲ႔ၿပီ။
.
ဆုိမိမွား၍
တရားေနာင္တ၊ ေနျခည္ပသို႔
ရခဲ႔သည္လည္း မ်ားခဲ႔ၿပီ။
.
ျပဳမိမွား၍
တရားေနာင္တ၊ ေနျခည္ပသို႔
ရခဲ႔သည္လည္း မ်ားခဲ႔ၿပီ။
.
ေနာင္တကင္းရာ၊ ျမတ္ခ်မ္းသာကို
ငါလွ်င္ဘယ္နံ႔၊ ရပါအံ႔ဟု
ေမွ်ာ္ငံ႔ခိုက္တြင္၊ ေနမင္း၀င္သည္
ေမွာင္တြင္စမ္း၍၊ လွမ္းရေသာ ... ။   (မင္းသု၀ဏ္)

စိတ္မွာသတိ မကပ္မိျခင္းမ်ားေၾကာင့္ မႀကံသင့္တဲ့အႀကံေတြ ႀကံစည္ခဲ့မိလုုိ႔ ရင္မွာေနာင္တ ရခဲ့ရတာေတြ၊ ႏႈတ္ဖ်ားစကား မထိမ္းခဲ့ညားလုုိ႔ ေျပာမွားဆုုိမွားျဖစ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ပူပန္ေနာင္တ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ၊ သတိကုုိယ္မွာ မကပ္ေလတာေၾကာင့္ မအပ္မရာ လုုပ္ခဲ့မိလုုိ႔ ပူပင္ေသာကျဖစ္ရတာေတြ နည္းမွ မနည္းေတာ့တာ။

ကုုိယ့္ရဲ့ေျပာမွားလုုပ္မွားအႀကံမွားမ်ားေၾကာင့္ တစ္ပါးသူေတြ လြန္လြန္ကဲကဲ ထိခိုု္က္အနာတရ မျဖစ္ခဲ့ရေလတာေၾကာင့္ေတာ့ ေျဖသာရပါေသးတယ္လုုိ႔ေျပာရမွာပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဇရာခ်ဥ္းလုုိ႔ ေနမင္းမဝင္မီ က်န္ရွိေနေသးတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ေနာက္ေႏွာင္းေနာင္တ နည္းႏုုိင္သမွ်နည္းရေလေအာင္ ငယ္စဥ္အခ်ိန္အခါကထက္ ကုုိယ္ႏႈတ္ႏွစ္လုုံးသုုံးပါးလုုံးကုုိ ပုုိမုုိထိန္းသိမ္းရေပလိမ့္မယ္။

သံသရာဘဝရဲ့ အေမွာင္လမ္းမွာ စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ ရမ္းသမ္းလွန္းရမယ့္အျဖစ္က ေတြးၾကည့္ရင္ျဖင့္ တကယ့္ကုုိပဲ ရင္ေလးစရာပါ။ ။

1 comment: